Człowiek jest sam.
I nawet o tym nie wie.
Idzie sobie ulicą ludźmi zatłoczoną.
I myśli -
nie jestem sam, otoczony ludźmi.
Tylko, że nikt o nim nie wie.
Zagubiona mrówka w stadzie słoni.

Człowiek twierdzi, że ma wsparcie.
Żali się komuś kogo prawie nie zna.
I myśli -
przecież mnie słucha, mam wsparcie.
Szczegół, że później o jego zwierzeniach
połowa znajomych wie.

Człowiek myśli, że ma sens w życiu.
Póki czuje cierpienie, wie, że nie na darmo.
I myśli -
cierpię, więc poświęcam się dla innych, to jest sens.
Ale nie dowie się, że nikt o nim po śmierci nie
będzie pamiętał.

Żyjemy nadziejami złudnymi.
Płaczemy, cierpimy.
A to wszystko na darmo.
Bo kogo to obchodzi?